ఆడది

 ఆడది

      ఆడపిల్లకు అసలు నిజంగా సొంతం అని ఎవరున్నట్టు?  అమ్మ నాన్నల దగ్గర మారం చేస్తే ఆడపిల్లవి ఏమిటా మారం అని పట్టించుకోరు. అమ్మ నాకూ  సైకిల్ కావాలి కోనవూ అని అంటే నీకేందుకు ఆడపిల్లవి అనేస్తుంది అమ్మ. అన్నని ఏదన్నా అడిగితే తన పనులు తనవంటాడు . పెళ్ళితో బాధ్యత తీర్చుకుంటాడు తండ్రి.

     ప్రేమించి / పెద్దలు కుదిర్చిన పెళ్లి చేసుకున్న భర్త చేయి పట్టుకోగానే నీ తరువాతే అన్నీఅని (మచ్చిక చేసుకోడానికి) మన ఇంట్లో చెప్పిన కబుర్లు అతని ఇంటికి తీసుకెళ్ళ గానే అమ్మ చెప్పింది చెయ్యి అనో , అక్కకు నచ్చినట్లు ఉండు అనో రెండో స్థానంలో నించో బెడతాయి .

     ఇంక పిల్లలు పుట్టకా చెప్పనే అవసరం లేదు. ఏనాటికైనా వీళ్ళకు నా తరువాతే అని మొదట అనిపించినా వారి అవసరాలతో ఆడదాని కాలం, జీవితం కరిగిపోతాయి. కొడుకు హయాముకు వచ్చేసరికి రెండో స్థానం నుండి జారి ఆఖరికి చివరి స్థానం ఐనా దక్కుతుందో లేదో చెప్పలేని ఆడ బ్రతుకుకు ఎవరు ఆసరా? ఎవరు ఆలంబన?

    వీటన్నింటి మధ్య చిన్నచిన్న ఆనందాల రూపంలో చిరుజల్లులు కురిసినట్టే కురిసి మాయమయ్యే ఆడదాని జీవితానికి ఎవరి నీడ సొంతం? ఎవరి ఆత్మీయత నిజం?

ఇప్పటి రోజులలో మీకు చదువులు , సంపాదనలు వున్నాయిగా అనేవారు వున్నారు. ఎన్ని చదువులు వున్నా , సంపాదనలు వున్నా పక్కన నిజమైన తోడూ నీడ వుండడం అవసరం .స్వతంత్రం వేరు స్వాంతన వేరు . ఆ తోడు ఎవరిది ?  ఆనీడ ఏది ?

సందేశం

          మొన్న ఒక కధ చదివానండి . ఎందులో అనేది ఇక్కడ విషయం కాదనుకోండి .ఇంతకీ విషయం ఏమిటి అనేగా మీరు అడిగేది వస్తున్నానండి అక్కడికే వస్తున్నాను.

          మొన్న కధ చదివానన్నాను కదా అందులో ఒక మాస్టారు పాపం కొంచెం పేద మాస్టారు లెండి తన కూతురికి కొత్తగా పెళ్లి చేసారు . మొదటి సంక్రాంతి వచ్చింది. అల్లుడిని కూతురిని ఇంటికి పిలిచి బట్టలు పెట్టి ఏదైనా గిఫ్ట్ కొనివ్వాలని ఆ మాస్టారి గారి భార్య గారి ఆశా. పాపం మాస్టారి పరిస్టితి ఇరకాటంలో పడుతుంది . ఇంకా పెళ్ళికి చేసిన అప్పులకి వడ్డీలే తెమలలేదు, ఎలారా భగవంతుడా అని ఆలోచనలో పడుతుంటారు. ఇంతలో పండగ రానే వచ్చింది . దానితో పాటే కూతురు కొత్తల్లుడు కూడా వచ్చారు. దానితో మాస్టారి కంగారు ఇంకా ఎక్కువ అయ్యింది . పాపం తన భార్యకేమో అల్లుడికి కొత్త బండి కొనివ్వాలని కోరిక . పోనీ ఏ వాచినో వుంగారమో ఐతే మాస్టారు కాస్త ఆశాజనకంగా ఉండేవారేమో .అంత చిన్నచిన్న బహుమతులు పెద్దింటి అబ్బాయికి ఎలా ఇస్తాము అందులోను కట్నం కూడా లేకుండా మనమ్మాయిని చేసుకున్నారాయే అంటారు మాస్టారి భార్య . ఇంక బండి గురించి ఆలోచించక తప్పలేదు మాస్టారికి . ఆయన పడే తర్జన భర్జన చూడలేక ఆ గొప్పింటి అబ్బాయి తనే ఒక బండి బుక్ చేసి surprise గా బండి మాస్టారే బుక్ చేసినట్టుగా ఇంటి address కి పంపి మాస్టారి చేతులమీదుగా బహుమతి గా ఆ బండిని అందుకుని తన ఇంట్లో భార్యకు అవమానం జరగకుండా ఆదుకుంటాడు . ఎప్పటికి మావగారికి ఆ విషయం తెలియకూడదని తన భార్యనుండి మట తీసుకుంటాడు . బండి ఎలా వచ్చిందో తెలియక మాస్టారు , మాస్టారే తెచ్చారు కాబోలనుకుని మురిసిపోయిన మాస్టారి భార్య , తన భర్త తన పరువు తన తల్లి తండ్రుల పరువు కాపాడి   (అతని తరఫు వాళ్ళ దగ్గర ) తనని ఉన్నత స్తానం లో నిలబెట్టడాని కూతురు మురిసిపోతారు .

          ఆ అల్లుడి ఉద్దేశం తప్పని నేను అనటంలేదు . కాని తన వాళ్ళని మోసం చేసి నట్టే కదా . ఈ కధ ద్వార మనం అత్తారికి తెలియకుండా వాళ్ళ అబ్బాయి మనకు హెల్ప్ చెయ్యడం మంచిది అని కదా చెపుతున్నాము. కాని మార్పు అనేది ఒక వ్యక్తీ లో వస్తే ఏం లాభం . మొత్తం సమాజంలో కనీసం అబ్బాయి విలువలు వున్నవాడు అంటే వాళ్ళ అమ్మ నాన్నలు ఆ విలువలను నేర్పే సంస్కారం వున్నవాళ్ళుగా వుండాలని చూపిస్తే బాగుండేది . వాళ్ళకి తెలియకుండా కొడుకు వేరే వాళ్ళకి అత్తారే అనుకోండి సమర్ధింపుగా వున్నాడనే విషయం తరవాత తెలిస్తే వాళ్ళు తల్లితండ్రులుగా ఓడిపోయినట్టే కదా .

     

     ఇలాంటి కధలు అందరికి ఒకే సందేశాన్ని ఇవ్వలేవు కదా అని . మీరేమంటారు? ఇది నేను ఈ కధ రాసిన వాళ్ళని విమర్శించాలని కాదు నా అభిప్రాయం నాలో నేను గా రాస్తున్నాను అంతే  సుమండీ . 

     నా బ్లాగ్ కదా అని ధైర్యం అంతే. అందరిని కలుపుకోగలగాలి అనే ఉద్దేశం వుండాలి కాని ఒకళ్ళకి తెలియకుండా ఒకళ్ళని సమర్ధిస్తే తరువాత తరువాత గోడవలని మనమే పెంచి పోషించినట్టు కదా .

          

         

నీవై రావా

నీవై రావా

పువ్వులలో సౌందర్యం నీవై 

గాలిలో చల్లదనం నీవై 

మట్టిలో మకరందం నీవై

నా జీవితంలో ఆనందాల వెల్లువ నీవై

హరివిల్లులో రంగులన్నీ పండించగా రావా!

గాజుల గలగలలు నీవై

మువ్వల సవ్వడులు నీవై

పన్నీటి వెల్లువలు  నీవై

గంధం లో పరిమళాలు నీవై

ప్రవహించే ఆనందాలు అందించగా రావా!!

అందమైన కల

 అందమైన కల

నిన్న మా ఇంట్లో ఒక Topic వచ్చిందండి. మా వారు పిల్లలకి ఒక చిన్న Question ఇచ్చారు. అది వింటే దాని Answer  కన్నా నిజంగా ఆ Thought ఎంత బాగుందా అని అనిపించింది . ఇంతకీ ఆ Topic ఏమిటంటే రాత్రి మీరు మీ ఇంట్లో పడుకున్నారు, తెల్లారి లేచేసరికి ఏదో తెలియని, మీకు తెలీని భాష వున్న area లో వున్నారు. అక్కడ cellphone లు ,. net లు  ఏమీ లేని పక్కా పల్లెటూరు. మీరు ఎలా ఇల్లు చేరుతారు? మీ దగ్గర డబ్బులు కూడా లేవు. ఇది Question . ఒక Line లో  Answer  చెయ్యచ్చనుకోండి. కానీ మనం నిజంగా పడుకుని లేచేసరికి ఊరు మారిపోనఖర లేదనుకోండి . Cellphone లు , Inter Net లు , TV లు , Cable , ఆడవాళ్ళ Vilanism Serials  లేని రోజుల్లోకి వెళ్ళిపోతే ఎంత బాగుంటుందో కదా.  ఇవన్ని లేకపోతే ఎంత Time దొరుకుతుంది. మనుషుల మధ్య బంధాలు బలపడడానికి ఎన్ని అవకాశాలు వస్తాయి. ఈ ఆలోచనే ఎంత ప్రశాంతంగా అనిపిస్తోందో కదా. ఇంకోటండీ ఈ City  Life లో పెద్ద ఇబ్బంది Traffic . అది తగ్గాలంటే Cycle తప్ప వేరే వాహనాలు లేని Time కి మారిపోతే బాగుంటుంది కదా . ఈ ఉరుకులు పరుగులు లేని ప్రపంచం ఇంక కలలోనే తప్ప ఇలలో కనడం కుదరదనుకోండి. అందుకని ఈ రోజు రాత్రి కలలో మీరందరూ కూడా ఇలాంటి అందమైన , అపురూపమైన కలను కనాలని ఆశిస్తూ ..............

నువ్వెక్కడని

 నువ్వెక్కడని

వీచే గాలిని అడిగా
పారే ఏరుని అడిగా
నీలాకాశాన్నడిగా నువ్వెక్కడని


కురిసే వర్షాన్నడిగా 
కదిలే పైరునడిగా 
పూచే పూలనడిగా నువ్వెక్కడని


 ఎగిరే  పక్షినడిగా 
ఆడే నేమలినడిగా 
ఉరికే  జలపాతాన్నడిగా  నువ్వెక్కడని

హౌస్ వైఫ్

హౌస్ వైఫ్

పక్కింటి సరళ ని చూసినప్పుడల్లా శ్రావణి ఆలోచనలో పడిపోతుంది. హాయిగా 9 కొట్టేసరికల్లా మంచి ఇస్త్రీ చీర కట్టుకుని హ్యాండ్ బాగ్ భుజాన వేసుకుని టిప్పుటాపుగా వాళ్ళాయన సుబ్బారావుతో బండిమీద ఆఫీసుకి వెళ్ళిపోతుంది. నేను వున్నాను చదువుకుని ఎందుకు ఎంతసేపు అంట్లు, పిల్లలు, చాకిరీ. గంజిపెట్టిన చీర కట్టుకోవాలన్నా వందసార్లు ఆలోచించాలి. ఇంట్లోనే వుండే దానికి అవసరమా ఇస్త్రీ పడయిపోతుంది అని. ఒకవేళ బయటికి వెళ్ళినా సరళ అంత హుందాగా పనివుండి వెళ్ళిన ఫీలింగ్ ఏం వుంటుంది అని. కాలక్షేపానికి షాపింగ్ కి వెళ్లినట్టు వుంటుంది . హూ ...     ఏంచేస్తాం ఎంత రాసి పెట్టి వుంటే అంతే ప్రాప్తం అని ...

శ్రావణికి వుద్యోగం చెయ్యాల్సిన అవసరం లేదు. దానితో ఇంట్లోవాళ్ళు, తను తన వుద్యోగం మీద అంతగా శ్రద్ధ చేయలేదు. శ్రావణి భర్త శ్యాం కూడా ఎందుకోయ్ ఉద్యోగం తో శ్రమ పడటం, హాయిగా ఇంట్లో వుండక అంటాడు . తను కూడా పెద్దగా శ్రద్ధ చెయ్యక పోవడంతో హౌస్ వైఫ్ గా స్తిరపడిపోయింది. వెళితే కాదనే వాళ్ళు లేరు, మానేస్తే వద్దనేవాళ్ళు లేరు . కానీ ఉద్యోగాస్తురాళ్ళను చూస్తే శ్రావణికి కొంచెం లోటనిపిస్తుంది.

నిజమే మరి ఈ రోజుల్లో ఉద్యోగాలు చెయ్యాలి అనుకుంటే చాలా అవకాశాలే వున్నాయి. అందులోను ఒకసారి తీసుకున్న నిర్ణయం ఇంక ఎప్పటికి నచ్చాలని లేదుకదా. ఈ వాళ్ళ కావాలనుకున్నది రేపు వద్దనిపించోచ్చు. అలానే శ్రావణి లాంటి చాలా మంది హౌస్ వైఫ్ ల పరిస్తితీను .

పిల్లల చిన్నప్పుడు వాళ్ళ ఆలన పాలనా ముఖ్యం కనుక శ్రావణి అప్పటికి ఆ నిర్ణయం తీసుకుంది. ఇప్పుడు కాలేజీ కి వచ్చిన పిల్లలకి అన్ని టైం కి అవిరిస్తే సరిపోతోంది. పూర్వం లా వాళ్ళ వెంట పరుగెత్తి తినిపించాలి, దగ్గర కూర్చుని హోం వర్క్ చేయించాలి అనే అవసరం వుండక పోవడంతో ఇప్పుడు తనకి చాల ఖాళీ సమయం దొరుకుతోంది. ఇంత ఖాళీ సమయాన్ని తను ఎలా ఉపయోగించుకోవాలో ఆలోచనా తెగటంలేదు .

తను ఇప్పుడు తన పాత అభిరుచులకు మెరుగు పెడదామన్నా ఇప్పుడు ఈ వయసులో అంత అవసరమా అనిపించడం చాలా సహజం. చాలామంది పెద్దవాళ్ళు సమాజసేవ అలవాటు చేసుకుంటే సరి అని చాల తేలికగా అనేస్తారు. అలాంటివి మామూలుగా అంత సులువా.  నలుగురికి ఉపయోగపడడం గోప్పవిషయమే కానీ అంది అందరికీ సాధ్యపడే విషయమా. హౌస్ వైఫ్ అంటే మరీ అంత స్వతంత్రురాలా?

మరి శ్రావణి ఇలా ఆలోచిస్తూంటే అటు శ్రావణి దృష్టిలో ఎంతో అద్రుష్టవంతురలై న సరళ ఏమాలోచిస్తోందో.

మరి మీరేమంటారు?

ఆనందం

         ఆనందం

        ఆనందం పలకడానికే  ఎంతో ఆనందంగా వినిపించే / అనిపించే పదం . కానీ నాకు అనిపిస్తుంది ఆనందానికి కొలత , అర్ధం పూర్తిగా అందుకోగలమా అని.  ఆలోచించే కొద్దీ చాలా ఆనందాలు చాలా మంది అందుకోలేకపోతా మేమో అనిపించింది.

       చల్ల గాలితో  రివ్వున పోటీ పడుతూ ఎగురుతున్న భావన. నది పాయలో అడ్డు ఆపు లేకుండా మనం కూడా వాగులో వాగులా, నది మలుపులో మలుపులా, లోయలో పడిలేచే  ప్రవాహంలా  తేలిన హాయి. మేఘాలలో దూది పింజలా తేలిపోతున్న తృప్తి . కదిలే కాలంతో పనిలేని ప్రశాంతత . 

      ఇవన్ని అనుభూతులే , మన ఊహలే నిజానికి ఆనంద సమయం అని మనం నిర్వచిచే సమయంలో వీటిలో ఏ ఒక్క అనుభూతినైనా మనం చేరుకోగలిగితే దానిని మించిన ఆనందం ఉండదనిపిస్తుంది. కానీ ఒక్కసారైనా మన ఆనందానికి ఇటువంటి అనుభూతి కలుగుతుందా?

      

       ఆనందాన్ని అనుభవించడంలో మనందరం సరిగా స్పందించ గలిగినా లేకపోయినా బాధలో మాత్రం పూర్తిగా  ములిగిపోతామనే చెప్పాలి.

     

         ఎలాగంటారా చిన్న దెబ్బ తగిలిందనుకోండి  ఇంకేముంది మొత్తం ప్రపంచం అంత తల్లకిందులయి మన నెత్తిన పడినంత హడావిడి చేసేస్తాము.

అదే ఎవరైనా చిన్న మాట అన్నారో ఇంక వాళ్ళు మన లిస్టు లోనే కాదు ప్రపంచంలోనే వుండడానికి పనికి రాని వాళ్ళుగా  డిసైడ్ అయిపోతాము.ఇంక ఇంట్లో ఏదైనా పొద్దున్నే ఆఫీసు టైములో కనుక కావలిసిన వస్తువు దొరకలేదో ఇంట్లో అందరూ నేరస్తులే.  కాదంటారా. 

     

         ఇంతకీ ఏమిటంటే చిన్న చిన్న ఇబ్బందులను ఇంతా పెద్దగా చూసేసే అలవాటుని మానుకుని  ,  ఆనందాన్ని మాత్రం  అంతకన్నా పెద్దగా చూడడం మొదలు పెడితే జీవితం మొత్తం ఆనందాన్నే అందుకోగలుగుతాము. కాబట్టి మనం అందులో ప్రాక్టీసు చేద్దాము.